maj 12 2012

Taksówkarz

Published by under Bez kategorii

Taksówkarz jest filmem, który przedstawia historię pewnego człowieka, który po wojnie w Wietnamie nie może znaleźć dla siebie zajęcia. Cierpi na bezsenność i męczy się w swoim towarzystwie. Ogarnia go marazm i nuda. Postanawia znaleźć sobie pracę i zatrudnia się jako taksówkarz. To doskonałe wyjście dla niego, gdyż będzie jeździł także w nocy, a przy jego problemach ze spaniem dobrze mu to zrobi. Wsiada w taksówkę i zaczyna kursować po najniebezpieczniejszych dzielnicach Nowego Jorku, takich jak Brooklyn. Widzi w około nędze i przemoc. Frustruje go to. Pewnego dnia podczas rutynowego kursu, napotyka na swej drodze piękną kobietę pracującą przy kampanii kandydata na prezydenta miasta. Od razu się w niej zauroczył i postanawia zaprosić ją na kawę. Po tym, jak utrudnia mu to zazdrosny współpracownik dziewczyny, w końcu udaje mu się ją wyciągnąć. Początkowo znajomość zapowiada się ciekawie i zaczynają ze sobą flirtować. Następnym krokiem są kwiaty i prezenty. Gdy wszystko jest na dobrej drodze główny bohater postanawia wybrankę swojego życia zabrać do kina. Niefortunnie składa się, że lubi on oglądać nocne filmy pornograficzne, czym kobieta jest ogromnie zdegustowana i opuszcza salę kinową. Nie da się powstrzymać i jedzie do domu, a taksówkarz nie widzi żadnego nietaktu w swoim zachowaniu. Z tego powodu zaczyna odchodzić od zmysłów: wydzwania do kobiety, nachodzi ją w pracy, a nawet grozi jej publicznie. Po tych wszystkich niepowodzeniach mści się na otoczeniu. Spotyka przypadkiem w swojej taksówce owego kandydata na prezydenta i żali mu się i przedstawia swoje obiekcje co mu się nie podoba w mieście. Jego altruizm urasta do miana szaleństwa. Po małej charakteryzacji postanawia przeprowadzić zamach na prezydenta. Wszystko doskonale planuje, jednak nie udaje mu się próba zabójstwa kandydata na prezydenta miasta. Później spotyka młodą prostytutkę, której postanawia pomóc i udaje mu się to, za co są mu bardzo wdzięczni rodzice dziewczyny. Ten mały krok uświadamia go, że lepiej zabierać się najpierw za rzeczy małe.

Komentowanie nie jest możliwe

lut 03 2012

Ojciec Chrzestny

Published by under Bez kategorii

Ojciec Chrzestny jest ekranizacją kultowej książki, która zyskała sobie ogromną popularność. Autorem książki jest Amerykanin włoskiego pochodzenia Mario Puzo, natomiast reżyserem filmu Francis Ford Coppola. W filmie możemy zobaczyć tak znane postaci, jak Marlon Brando, Al Pacino, czy Robert De Niro. Najważniejszą rolę, czyli Ojca Chrzestnego odegrał Marlon Brando, który miał w ogóle nie wystąpić w produkcji ze względu na wcześniejsze problemy na planie. Później dostał on Oscara za swoją kreację. Ojciec Chrzestny opowiada historię mafii sycylijskiej Cosa Nostry, która była bardzo znana w owych czasach. Sami mafiosi byli bardzo ucieszeni z świata przedstawionego w filmie. Film doskonale oddawał klimat gangsterskich porachunków. W filmie jest dużo krwi, garniturów i pistoletów. Na początku pierwszej części widzimy wesele córki Dona Corleone. Według sycylijskiej tradycji, podczas wesela głowa rodziny nie może odmówić żadnej prośby, dlatego też w biurze szefa mafii zbiera się dużo osób i przedstawiają oni swoje problemy. Pierwszym jest znany piosenkarz, który nie może dostać roli w filmie. Vito Corleone obiecuje mu, że złoży producentowi propozycję nie do odrzucenia. Wysyła do niego Toma Hagena, czyli swojego consigliere. Po tej wizycie producent, który nie chciał przystać na propozycję, budzi się rano i odnajduje w swoim łóżku głowę ulubionego, drogiego konia. Natychmiast przystaje na propozycję mafii. Kolejna prośba dotyczy narkotykowego świata, w który nie angażuje się Ojciec Chrzestny, gdyż nie lubi tej branży – on zajmuje się tylko wyłudzeniami, korupcją i hazardem. Młodsi członkowie rodziny uważają, że jest to niepostępowe i należy zmienić zasady, jednak Vito Corleone pozostaje przy swoim i karci młodszych za ich porywczość. Trzeba zaznaczyć, że Vito cieszy się ogromnym szacunkiem i nikt nie może podważać jego zdania. W ten oto sposób rodzą się kolejne problemy, gdyż półświatek ma swoje zasady, ale gangsterzy często je łamią. Dzięki temu film jest przesycony akcją, a widz podekscytowany.

Komentowanie nie jest możliwe

paź 19 2011

Forrest Gump

Published by under Bez kategorii

Forrest Gump jest filmem, który zdobył statuetkę Oscara. Za chwilę zastanowimy się, czy na pewno słusznie. Jest to film niezwykle spokojny, ale zarazem zwroty akcji i dynamika zaskakują. Sam zabieg retrospekcji wprowadza ten swoisty spokój. Główny bohater Forrest Gump czeka na autobus do swojej dziewczyny i siedząc na ławce opowiada kolejnym ludziom przysiadającym się do niego historię swojego życia. Zaczyna się niepozornie, gdyż urodził się z niskim ilorazem inteligencji, a w dodatku miał problemy ortopedyczne i musiał poruszać się przy pomocy specjalnych protez, aby kości rosły mu zdrowo. Wszyscy się z niego śmiali, a on tego nie rozumiał, ale matka ciągle mu powtarzała, że jest wyjątkowy. Słowo wyjątkowy w jej ustach nie miało pejoratywnego wydźwięku, jednak z biegiem czasu Forrest uświadamiał sobie, że tak nie jest. Za młodu poznał swoją miłość życia. Podczas spaceru, napadła na niego grupa osiłków ze szkoły, a jego luba kazała mu biec i nie przestawać. I tak oto okazało się, że za sprawą protez Forrest Gump ma nadprzyrodzone silne nogi. Potrafił on przebiegać mile z ogromną szybkością bez odpoczynku. Uczyniło go to naprawdę wyjątkowym. Gdy przyszło wezwanie do wojska, jego matka bardzo się martwiła, ale później powrócił on jako bohater wojenny, gdyż ocalił mnóstwo żołnierzy podczas zasadzki w Wietnamie. Wszystko za sprawą tego, że bardzo szybko biegał. Wypatrzono go i jeździł na międzynarodowe turnieje w ping-ponga, gdyż ta gra szła mu równie dobrze co bieganie. W ogóle, jak na swój rozum bardzo szybko się uczył, aż do perfekcji. Było jeszcze wiele niesamowitych przygód Forresta, które przytrafiały mu się zazwyczaj przypadkowo, a on sam nie zdawał sobie sprawy z ich niesamowitości. W końcu powrócił do rodzinnego miasteczka, gdzie w końcu spotkał swoją ukochaną z dzieciństwa. Odbyli oni stosunek seksualny. Retrospekcja w tym momencie się kończy, a gdy w końcu wsiada w odpowiedni autobus i jedzie do ukochanej, okazuje się, że ma on z nią dziecko… to bardzo wzrusza Forresta.

Komentowanie nie jest możliwe

cze 11 2011

2012

Published by under Bez kategorii

2012 to najnowsza produkcja, która jest wysokobudżetowym filmem katastroficznym reżyserii Rolanda Emmericha, który słynie z filmów o tematyce katastroficznej, jak Dzień Niepodległości, czy Pojutrze. Na ten film wybierają się miłośnicy mocnych wrażeń i efektów specjalnych. Warto zapiąć mocno pasy i oddać się urokowi tego obrazu. Ukazany jest tam koniec świata, który następuję po dacie 24.12.2012, gdyż właśnie tego dnia kończy się starożytny kalendarz plemienia Majów. Aby uratować się przed ogromną powodzią rząd buduje nowoczesne Arki, które dadzą szansę przeżycia, podczas, gdy woda zacznie zalewać kulę ziemską. Zmaganie się z żywiołem i przeznaczeniem przez ludzi jest bardzo dramatycznie ukazane i bardzo realistyczne. Główni bohaterowie przeżywają bardzo wiele niebezpiecznych przygód, a po drodze wielu ich przyjaciół traci życie. Bohaterowie są jednak nie ugięci i za wszelką cenę chcą przeżyć. Powodzie, trzęsienia ziemi i wybuchy wulkanów są bardzo liczne, a dzięki technice komputerowej wyglądają bardzo realistyczne. W filmach Emmericha wielki nacisk kładzie się na efekty specjalne, które często obrazują klęskę żywiołową, czy inne kataklizmy. W tym filmie mamy dosłownie wszelkie możliwe kataklizmy, które mogą tylko dotknąć ziemię. Z tym się właśnie wiąże apokaliptyczny koniec świata. Ten temat stał się ostatnio bardzo popularny i nakręcono już o tym sporo filmów, jak na przykład 2012 Supernova, który okazał się wielką klapą i nie dorasta do pięt najnowszej produkcji, mimo, że 2012 Supernova został nakręcony tylko rok wcześniej. Po sukcesie poprzednich filmów, jak Dzień Niepodległości można było się spodziewać, że i tym razem powstanie coś na miarę oczekiwań fanów filmów katastroficznych przesyconych efektami specjalnymi. Bardzo dobrze, że powstał taki film, bo jest świetną rozrywką dla wielbicieli dużego ekranu. W sali kinowej robi on nieporównywalnie większe wrażenie, niż oglądany w domu, czy na monitorze komputera. Dlatego warto się udać na niego do kina, gdyż jest tego warty.

Komentowanie nie jest możliwe

mar 02 2011

Bękarty Wojny

Published by under Bez kategorii

Bękarty Wojny, to najnowsze dzieło Quentina Tarantino. Powstało ono w poprzednim roku i przyciągnęło wielu widzów przed ekrany kin. Nie bez powodu użyłem sformułowania „dzieło”. Praktycznie każdy film tego reżysera był ogromnym sukcesem i od razu urastał do miana kultowego. Warto tu chociażby przywołać obraz Pulp Fiction. Jest to doskonała parodia półświatka gangsterskiego, ale o tym później. Tytułowe bękarty, to oddział Amerykanów żydowskiego pochodzenia, których misją jest bestialskie zabijanie nazistów, po to, aby zaczęli się oni obawiać o własną przyszłość. Całość brygady jest zarządzana przez porucznika Aldo Raine, którego świetnie zagrał Brad Pitt. Największym ich wrogiem będzie pułkownik Hans Landa (Christoph Waltz) – tu również świetna rola. Bardzo przebiegli Żydzi sieją panikę w szeregach nazistów, gdyż traktują swoje ofiary w bestialski sposób, np. Żyd-niedźwiedź roztrzaskuje czaszkę przy pomocy kija baseballowego jednemu z Niemców, który nie chce wyznać, gdzie znajduje się kolejny rozdział nazistów. Jak na Tarantina przystało film jest przesycony brutalnością i krwią. Chociażby fikcyjna scena, w której Adolfa Hitlera rozrywa kilka serii z automatu w płonącym teatrze. Zemsta Żydów jest tu totalna i nikt nie może czuć się bezpiecznie. Można też tu wyczuć dużo elementów, z których znamy reżysera już z poprzednich filmów. Długie dialogi w jednym z barów poprzedzają moment, w którym po strzelaninie praktycznie wszyscy giną. To znany zabieg reżysera, który nie pozwala nam się przyzwyczaić do żadnej z postaci, gdyż wszystkie one co chwile się zmieniają, a żadna nie jest głównym bohaterem. Oczywiście grają tutaj także piękne kobiety, jak zwykle w filmach Tarantino. Niespodziewanie główna bohaterka ginie na końcu filmu w bezsensowny sposób. To też jest znany zabieg z tarantinowskich produkcji. W ogóle Tarantino bardzo lubi zaskakiwać i ciągle trzymać widza w niepewności. To jest jego wizytówką. Ponadto przełamuje konwenanse i śmieszy oraz ironizuje na powszechnie poważne tematy.

Komentowanie nie jest możliwe

Next »

Tagi

Bill broń brutalność Butch chaos film gangsterzy Jules Kill Bill klasyka kobieta komiksowy kradzież auta kradzież samochodu Mad Max mafia magazynpsudonimy Marsellus Mel Gibson miecz mistrz napad napada na jubilera nowatorstwo Pan Brązowy Pan Różowy Pluton Śmiercionośnych Żmij policjanci pomoc porachunki przemoc Pulp fiction Pulp fikcja Quentin Tarantino strzały szef mafii sztuki walki Uma Thurman uwięziony Vincent walka Wściekłe psy zemsta ślub świat gangsterski

Szukaj